خیلی خسته بودم

پام روی گاز ماشین بود و با تمام سرعت حرکت می کردم

ذهنم مشغول بود

مددکار گفته بود می تونه برام کاری کنه اما انگار حرف بقیه درست بود فکر نکنم حتی توی فکرش هم گذشته باشه چه برسه پیگیری کنه

دیگه مهم نبود چه ارزشی داره این زندگی رو برای چی می خوام

دلیل خاصی نبود ُ- پیچ ها را با سرعت می گذروندم طوری که نزذدیک بود چپ کنم

............................ مهم نیست چی شد چون هنوز زنده ام و نفس می کشم ..................

نمی دونم چرا اون شخصی که در باره بیمارستان از مشهد تماس گرفته بود دیگه زنگ نزد ........

البته فکر کنم از مشهد بود ...................

وقتی رفتم اصفهان فهمیدم خیلی تنها تراز اونچیزی هستم که فکر می کنم ..........

فهمیدم هیچ چیز ایده آل نیست و هیچ چیز وجود ندارد ........................

از کنار پیاده رو می گذرم خیلی سخته خودم کنترل کنم و راه برم قدرت کشوندن جسم سنگینم رو ندارم.................